Soms moet je het niet te ver gaan zoeken. Soms maakt je held gewoon een kamp en is er een wachtwoord. Het wachtwoord is niet zo moeilijk, want eigenlijk mogen alle echte jongens en alle knappe meisjes binnen. Misschien speelt je held gewoon trombone of kan je er eens goed mee lachen. Het hoeft allemaal niet moeilijk te zijn, een ontmoeting, een klik en gewoon een goede vriendschap. Willen we tenslotte niet allemaal een beetje held zijn?

Ergerlijk is het gevoel dat iets al lang goed is omdat er een half miljoen mensen naar kijkt. Of het idee dat je je broek moet aftrekken om veel mensen te bereiken. ‘Soms lijkt het alsof je niet meer vol mag zijn over wat je doet. Ik heb te veel levenslust om me maar half te geven. En dus doet het pijn als ik feuilletons en series zie die niets anders zijn dan gewauwel in de leegte. ‘We raken gevoelige thema’s aan’, zeggen ze. En dan draaft er een homo op, een seropositieve of een Marokkaan. Maar daarnaast? Veel televisie is niets meer dan een menselijk aquarium. ‘Mensen zijn al zo moe na een dag lang werken’, hoor je dan. Alsof kwaliteit synoniem is van vermoeiend? Dat is even onzinnig als beweren dat De helaasheid der dingen geen vrouwenfilm is. Stel dat het waar is, wat dan nog? Het is gewoon een straffe film. Ik kijk er met tranen in de ogen naar. Omdat hij in zijn naaktheid zo teder is. Niet omdat alles in mijn gezicht ontploft.’
Koen De Graeve over De helaasheid der dingen – Focus 30 september 2009