1000 dode kinderlichaampjes verspreid over de weg naar nergens. Gruwel en haat. Aangestaard door lege oogholten. Armpjes, beentjes en rondzwevende nachtmerries. Happen naar adem, happen, happen. Rennen, ver weg van al wat kwaad doet – en al doet kwaad -. Drinken en blijven drinken. Wijn wordt bloed, bier wordt pis. Kotsen om al te vergeten, om iedereen te vergeten. Uitlaten, of uitgelaten worden. Liever alles vergeten dan achtervolgd tot het eind door herinneringen. Kinderbeentjes breken onder voeten. Huilen om al het leed in de wereld – en dat is veel -. Want al het leed is te dragen, dient gedragen te worden. Huilen tot in het oneindige – en dat is ver -. Vlekken voor de ogen, een akelige lach in de oren. “Ge zijt ziek in uwe kop, neem nog wat thee om gelukkig te worden”. Ik blèr de kindjes tot leven. Ik wordt verzwolgen onder spijt en al wat slecht is – veel, ja, veel -. “Droomt ge nog wel eens over mij?”, “Nee, nooit meer, nee.”,”Nooit?”, “Nee, nooit.”

Het is 23u45.
Ik zit voor de computer en beslis nu vandaag 25 oktober 2007 om mijn weblog te starten.
Hij staat hier al maanden te wachten om in gang gezet te worden en vandaag,
vandaag is het zover. Er zal niet iedere dag wat verschijnen.
Misschien zelfs niet iedere week. Maar af en toe zal ik posten en als u dan af en toe terugkomt,
dan leest u misschien eens een zinnetje recht uit mijn hoofd.
Of bekijkt u een filmpje… Wie weet leest u zelfs eens een wiskundig bewijs.
Misschien raakt u er zelfs in geïnteresseerd.
Geniet vooral, dat is het belangrijkste.
Het is 23u48.