Uren doorgebracht
op zolder
luisterend naar muziek
heel vroom gebeden
voor een betere wereld.
De eerste sigaret
- en de laatste -
Het eerste pintje
- er volgenden vele -
Heimwee naar vroeger
muziek van Ray Charles
Sla de weg, Jack
nooit meer.

Daar sta ik dan.
Ik kijk hem recht in zijn ogen. Want ja, dat durf ik! Maar zijn ogen staren vreselijk terug. Een zekere angst vestigt zich in mijn hoofd. Een koude rilling loopt over mijn rug.
Wat een lichaam! Zie die spieren. Elk vezeltje van zijn lijf gespannen.
Ik kijk nog snel even opzij naar mijn grote idool op het affiche. De blinkende bodybuilder, mijn held. Superman en Batman zijn niets vergeleken bij deze held. Ik vergelijk mijn lichaam steeds met zijn lichaam. Maar de weken fitness hebben niet zoveel in die richting geleid. Nee, mijn lichaam ziet er niet even mooi uit als het zijne.
Maar ik moet me bij de zaak houden. De vijand recht in de ogen kijken. Even mijn gedachten allemaal op een rijtje zetten. Ik voel mijn lichaam. Ieder vezeltje, iedere spier van mijn lichaam voel ik. Dit is mijn lichaam en dat neem je mij niet af.
Mijn pink begint te trillen, verdorie. Dat wil zeggen dat ik zenuwachtig ben. Ik probeer hem stil te houden maar het lukt niet. Hoe meer ik hem stil probeer te houden, hoe harder hij begint te trillen. Ik roep mezelf tot concentratie. Laat die pink met rust. Voel je hart, tel de slagen. Mijn hart bonst hard.
Vier tellen inademen, vier tellen vasthouden en vier tellen uitademen. Ik ben kalm. Maar ook mijn vijand wordt kalmer.
Hij en ik, alleen op deze wereld. Ik weet wat ik doe, wees gerust. Door mijn hoofd: ik, hij, ik, hij, ik of hij, ik of hij, wij, wij, wij, nee, ik, ik, ik!
Concentratie! Ik hoor mijn naam roepen, vanuit de verte. Mijn naam, ik ken mijn naam, je hoeft hem niet te roepen. Ik hoor geklop. Nee, dit is mijn plek! Dit is mijn plek. Nog meer geroep. Blijf weg, de deur is op slot, jullie kunnen niet binnen.
Weer laat ik mijn blik glijden naar het affiche. Blijf even bij deze zaak! De vijand is er nog steeds. Ogen weer op hem gericht.
Een glimlach op mijn gezicht, hij beantwoordt mijn glimlach. De glimlach gaat over in een grimas, ook hij volgt.
Het kloppen op de deur wordt harder. Ze beginnen te schelden. De vrouwenstem wordt versterkt door een mannenstem. Maar ik hoor niet wat ze zeggen, want mijn gedachten zijn bij hem.
Zie ik twijfel in zijn ogen, bespeur ik daar een lichte zweem van angst? Een psychologische strijd van man tot man.
Nu ben ik het roepen beu, ik schreeuw dat ze hun kop moeten houden. De vrouw achter de deur begint te huilen, ook dat nog. Ik mag me niet laten afleiden door zulke futiliteiten. Daar moet ik zijn, recht voor me uit.
Ik laat hem één voor één al mijn spieren zien. Biceps, tricipitis, sternocleidomastoideus, ik weet waarover ik praat. Dan begin ik met het kraken van mijn gewrichten, beginnende bij mijn vingers, armen, snel overgaande tot mijn nek. Mijn tegenstander probeert iets gelijkaardigs, maar er is niet veel te horen.
Dan stel ik me op in gevechtshouding. Ik laat mijn tanden zien. Met mijn ogen roep ik naar hem, ik scheld hem uit in zijn gezicht. Maar enkel met mijn ogen, geen woord wordt er gesproken. Met mijn ogen schreeuw ik, kom op, vecht als een leeuw. In mijn hoofd verander ik in een leeuw, klaar voor een gevecht.
De man buiten begint over zijn toeren te raken, ik hoor hem al tegen de deur beuken met zijn schouder. Misschien moet ik de deur maar opendoen. Het flitst door mijn hoofd, maar ik blijf naar hem kijken. Twijfels, wat moet ik doen, vechten, of opgeven en die wanhopige mensen binnen laten.
Wat wordt het?
Te traag denken.
Hoorde ik ze iets over chocolade roepen?
Oke, verkocht.
Ik kijk een laatste keer naar mijn affiche, trek mijn pyjama aan en werp een laatste blik in de spiegel. Doe mijn deur open waar een razende vader en een wanhopige moeder me staan op te wachten.