Aan het einde van ieder hoofdstuk vullen mijn ogen zich met tranen en krijg ik met moeite lucht in mijn longen. Ik verdwijn in het boek, even ben ik het verhaal. Ik adem het, ik leef het, het maakt me gek. De woorden uit het boek van Carlos Ruiz Zafón. Ik zou willen zeggen dat dit boek beter is dan het vorige, maar dat durf ik niet. Ik zie de bladzijde die ik nog moet lezen verminderen, ik wil trager lezen zodat ik er langer van kan genieten. Het enige dat ik kan doen is sneller lezen, de woorden nestelen zich om me heen. Ik word omringd door woorden en weet niet wat er mee aan te vangen. Zafón slaagt erin een wereld te creëren in m’n hoofd, hij laat niets aan het toeval over. Ik wil meer, ik wil zoveel meer.