Plots moet ik denken aan de woorden van de oude visser. “De zee is als een vrouw, woelig en onrustig, maar je wilt niets liever dan bij haar zijn.” Jeuk in mijn hoofd, als een allergie aan herinneringen. De zee golft zachtjes over mijn blote voeten. Ik open mijn paraplu voor de eerste druppels uit de hemel vallen. De wereld moet dringend schoon geregend. “Hou je nog van mij?”, zegt de zee zacht. Al lang niet meer, dat weet je, maar ik ben graag bij je. Ik draai me om, in de verte zie ik lichtjes. Ze vervagen door de toenemende regenbui. Ik voel me eenzaam. Ik stap achteruit, het water komt tot aan mijn knieën. Je weet niet wat je met me doet. Je sluit me in, maakt me gek. Ik kus het water, lieflijk. Je maakt alles te zout, dat is slecht voor m’n bloed. Ik probeer het herinneren te stoppen, vanwege mijn allergie. De jeuk wordt enkel erger, net als de regenbui. De vissen vliegen nu ook door de lucht, ik zet mijn kieuwen open en haal diep adem. Het harde geluid van de regen verandert in het zachte kabbelen van het water en het kussen van de vissen. Ze lijken zo gelukkig met hun korte geheugen. Ik zwem weg.