Gijs in Wonderland

We situeren ons 3 nachten voor mijn reis naar huis, ergens in Roemenië. In een stad die velen enkel maar kennen van de les aardrijkskunde als de hoofdstad van Roemenië, onbeduidend, onbekend en onbemind voor de meesten. Voor mij daarentegen is deze stad de voorbije maanden een thuis geworden. Een plek waar ik me goed voel en veilig. Dat aangename gevoel kreeg ik weer helemaal toen ik gisterenavond van mijn reisje door Roemenië thuiskwam. Ik moest namelijk nog een bezoek brengen aan enkele steden alvorens met een gerust gevoel weer naar België te kunnen gaan. Zodus, ik nam de trein en bezocht Sibiu, Cluj en Timişoara.

Sibiu
Slechts 1 dag in Sibiu, dat bleek genoeg te zijn. Het oude centrum was erg mooi, maar niet echt groot. Ik had dus al gauw alles gezien. Daarnaast ook enkele leuke mensen leren kennen in de hostel. Een Roemeense die me leerde backgammon spelen, bijvoorbeeld.

Cluj
De stad waar mijn verloren roommate Paul zat en ook Nils en Katrin, de Duitsers die ik leerde kennen tijdens de taalcursus in september. Aangezien ik had beloofd hen zeker eens te bezoeken besloot ik ook langs Cluj te gaan. In die 3 dagen die ik daar doorbracht heb ik de stad bezocht, de laatste dagen van de Duitsers verlicht door samen pinten te drinken en in een hippie bar thee gedronken met Paul. Alwaar we zweerden, bedwelmd door de thee, ‘roommates forever’.

Timişoara
Ook Timişoara stond nog op de lijst, een stad helemaal in het westen van Roemenië die de moeite waard was te bezoeken. Het toeval wilde dat Manuela, een Roemeense vriendin die ik een jaar geleden leerde kennen in Marseille, in Timişoara woont. Zij, en haar ouders, waren zo gastvrij me een plekje in hun appartement aan te bieden. ‘s Avonds werd ik verwend met een Roemeense maaltijd en in de ochtend met spek en eieren (en ‘brânza telemea’, Roemeense feta kaas). Uiteraard kwamen de groenten uit de eigen tuin, vlees van een eigen varken (daar kunnen ze op de barbecue van ‘Basta’ nog iets van leren) en de dranken werden bereid met fruit van eigen fruitbomen. 100 procent natuurlijk zoals het Roemenen betaamt.
Ook het concert waar Manuela me naartoe nam was erg de moeite, ‘The Mono Jacks‘, een Roemeense band.

Home sweet home
En zo kwam ik weer in Boekarest, thuis. Ik vul mijn laatste dagen, verzamel de nodige documenten, spreek af met de mensen waar ik een half jaar mijn leven mee deelde om afscheid te nemen. Ja, België komt weer in zicht met gemengde gevoelens. Ik ga deze plek missen, maar ik kijk er ook naar uit om weer te fietsen, hoorn te spelen, met de auto te rijden, Nederlands te spreken, …

Voor het laatst:
groeten vanuit Wonderland,
Gijs.

Învăţ
Het bericht van vorige week is toe aan een beetje revisie. Al bij al geven ze hier toch niet veel gemakkelijker punten, het hangt gewoon een beetje van het vak af. Mijn examen vrijdag ging dus al iets minder goed, maar ik geef het niet op natuurlijk. Blijven studeren. Vandaag gaf ik een presentatie over mijn werkje over supersinguliere elliptische curven en dat ging behoorlijk goed. Ik bedenk net dat weinigen er iets aan hebben dat ik steeds weer de titel, supersinguliere elliptische curven, vernoem. Stel dat je toch geïnteresseerd raakt, wikipedia kan je vast een zeer interessante definitie geven. Of je stuurt me eens een mailtje en je krijgt mijn werkje zo toegestuurd. Nu ja, in elk geval, het examen dat bij dat vak hoort is deze vrijdag, nog een paar dagen leren dus. Want het examen van vrijdag erna (4 februari), blijkt niet nodig te zijn, een test die ik vlak voor de kerstvakantie deed bleek genoeg te zijn voor dit vak. Deze week vrijdag eindig ik dus officieel het studiegedeelte van mijn Erasmusverblijf. Over een meevaller gesproken, dat geeft me iets meer tijd om mijn laatste weken hier feestelijk door te brengen en wie weet zelfs nog een reisje te ondernemen.

Predau
Inderdaad, u leest het goed, of google translate vertaalt het goed, ik gaf ook een beetje les. Mijn klasgenote, bij wie ik ook kerstmis vierde, nam me mee naar de middelbare school waar ze les geeft. Ik bedenk dat ik haar naam niet eens genoemd had, Andra(Alexandra). Ik mocht aan een stel 17-jarigen de geheimen van de wiskunde onthullen. Nu ja, een oefeningensessie leiden. Gelukkig spraken de meesten genoeg Engels om me te verstaan, maar hier en daar was een woordje Roemeens nodig om het volledig duidelijk te maken. Daar zijn ook bewijzen van, namelijk de volgende foto. Je ziet me hier een poging doen om aan deze arme jongeman uit te leggen hoe je een vierkantswortel van een getal moet nemen, maar al gauw moet ik uitleggen hoe je aan een getal ziet of je het kan delen door 2 of niet. Ik ben niet verantwoordelijk voor de kwaliteit van de foto, al bij al kon Andra’s gsm geen betere foto’s nemen.

groeten vanuit Wonderland,
Gijs.

Inderdaad, wie had dat gedacht, ik ga hier ook nog een beetje studeren en werken. De examenperiode is begonnen en ik heb mezelf nog eens aan het studeren gezet. Hoewel de cursussen zeker een goed niveau hadden, blijken de examens er iets eenvoudiger aan toe te gaan. De punten worden ook iets gemakkelijker gegeven. Dat de studenten beurzen en plaatsen in de studentenhome krijgen op basis van de punten hebben hier vermoedelijk wel mee te maken. Desalniettemin moet er gestudeerd worden en naast die examens houden ze er hier van ons nog enkele papers te laten schrijven. Waar we dan ook een kleine presentatie over moeten houden. Voor de geïnteresseerden ik schrijf hier twee papers, één over beveiliging van RFID-tags en één over supersinguliere elliptische curven. Daarnaast heb ik 4 examens, waarvan er één voorbij is en het volgende is deze vrijdag, vervolgens nog 2 maal op vrijdag een examen. Ik ben dus nog wel even bezig, maar ik houd gelukkig genoeg tijd over om me tussendoor voldoende te amuseren.

Internetproblemen
Van vrijdag tot maandag wilde ons internet het niet meer doen. Totaal geen verbinding, enkel vrijdagavond en zondagavond wilde het er toch even doorkomen. Dat was natuurlijk niet genoeg voor ons, tenslotte zitten we hier met 3 studenten, gehecht aan het internet. Een telefoontje naar onze internetmaatschappij zou ons van dit probleem moeten verhelpen. Eens voorbij de ‘did you tried turn it off and on again’, besloten ze een technieker te sturen. Deze kwam maandagavond langs, op het correcte uur, wat toch een lichte verrassing was in dit land waar ‘te laat komen’ het nieuwe ‘op tijd zijn’ is. De brave man heeft hier een half uurtje doorgebracht en gedaan wat ik al 4 dagen aan het doen was, wachten, resetten, wachten, vernieuwen… Toen kon hij mij vertellen dat de bekabeling in de gang gewoon te oud is en dat ze normaal geen internet geven in onze blok. Ik heb hem in mijn beste Roemeens uitgelegd dat we toch al 4 maanden internet hebben en zo goed als geen problemen hebben gehad. ‘Aţi avut noroc’ was zijn antwoord, dat we geluk hadden gehad. Hij zou met zijn collega er eens over praten en hopelijk de kabels komen vervangen, dinsdag of woensdag. Die hebben we dus niet meer teruggezien. De volgende dag begon het internet weer te werken en dat is tot nu toe niet meer uitgevallen. Hopelijk houdt het dat nog een maandje vol.

Inderdaad één maand en dan kom ik naar huis, maar daar denk ik nog niet aan. Ik heb het hier nog steeds erg naar mijn zin. Dat zal het zijn voor vandaag.

groeten vanuit Wonderland,
Gijs.

24 december
Mijn klasgenote neemt me mee naar haar grootouders op het platteland. We spreken iets na de middag af om erheen te rijden. Op de plaats van afspraak aangekomen vertelt ze me dat haar broer ook meegaat. Ik leer de jongeman daar kennen, hij blijkt een rallyrijder te zijn. Aldus, de Roemeense wegen op met een zeer goede chauffeur aan het stuur. Naar mijn mening is iedere Roemeen een beetje een rallyrijder, maar dat wil niet zeggen dat ik me bij iedereen even veilig zou voelen in de auto. Tegen 130 kilometer per uur over een gewone weg vol putten, maar ik moet het hem na geven, ik voel me veilig. Hoewel er in Boekarest niets meer overblijft van de sneeuw die de week ervoor gevallen is, ligt er op de velden hier en daar toch nog wat sneeuw. Op het platteland aangekomen stoppen we even voor het uitzicht over de Donau en Bulgarije dat zich aan de andere kant van de Donau bevindt. Helaas, fototoestel vergeten, maar in mijn herinneringen zit het mooi opgeborgen.
Vervolgens bij de grootouders aangekomen blijkt dat de echte orthodoxe christenen niet eten op 24 december. Gelukkig zijn mijn collega en haar broer niet al te goede gelovigen en krijgen we een snelle hap toegediend. Zoals het grootouders betaamt, ‘ik heb eigenlijk niks in huis, maar kzal is kijken.’ Zodoende, zelfgemaakt brood, zelfgemaakte augurken (nu ja, zelf gepekeld), zelfgemaakte ‘salata de vinete’ (auberginesalade, een Roemeense specialiteit), zelfbereide kalfskop (of het leek toch op kalfskop) en een glas zelfgemaakt wijn erbij. Kortom een heerlijke maaltijd. Even uitrusten na het eten, ‘boala porcului’ zoals ze hier zeggen. Daarna racen we terug naar Boekarest.
De avond breng ik door met Maks op zijn appartement. Monica had voor ze vertrok nog één van haar overheerlijke lasagnes gemaakt voor Maks, omdat de arme jongen kerst alleen moest doorbrengen. Hij is bereid de lasagne met mij te delen en we zijn het er snel over eens dat het een geweldige kerst is. We drinken een beetje bier en kijken een film, meer hoeft dat niet te zijn.

25 december
Ik ben uitgenodigd voor het kerstfeest bij diezelfde collega thuis. Ik word iets vroeger uitgenodigd zodat ik kan zien hoe ze de maaltijd bereiden. Mijn klasgenote haalt me op met de auto en brengt me naar haar huis in een buitenwijk van Boekarest. De straathonden staan ons op te wachten, zoals het hoort hier in de buitenwijken. Het huis zelf is een erg gezellig huisje met een kleine ‘tuin’ aan. Het kerstfeest is eerder in intieme kring, mijn klasgenote, haar broer, haar vader, haar moeder en ik. De barbecue is al aangestoken, want geen kerst zonder ‘mici la gratar’, kleine worstjes zonder vel rond, klaargemaakt met voldoende look. Voor de rest zijn er natuurlijk ook ‘sarmale’ aanwezig, gevulde wijnbladeren (ondefinieerbare vulling bereid met vlees). Dit alles aangevuld met ‘mămăligă’, dit lijkt een beetje op puree, maar dan gemaakt van maïs, in andere landen vaak beter bekend als polenta. Een heerlijke maaltijd dus. We lessen onze dorst met zelfgemaakte wijn en zelfgemaakte ‘vişinată’ (een sterke drank op basis van krieken), overigens wel leuk op een quasi nuchtere maag.
Ik plezier de mensen met enkele Belgische bieren en wat Belgische chocolade. Ik krijg van hen twee boeken, één met prachtige foto’s van Roemenië en het andere, een leesboek, in het Roemeens weliswaar. Ik neem die uitdaging graag aan.
Na het eten begeven we ons naar het park voor een digestieve wandeling. We, dat is mijn collega, haar broer en ik. Tijdens deze wandeling stoppen we natuurlijk ook even aan een kraampje voor een echte Roemeense ‘vin fiert’ (glühwein). Vervolgens beslissen we om naar de bioscoop te gaan om deze geweldige kerst af te sluiten. Rustig, lekker eten, ontspannend en zonder zorgen. Kerst zoals het zou moeten zijn.

groeten vanuit Wonderland,
Gijs.

Sneeuw
Inderdaad het is beginnen sneeuwen, helaas, de stad wordt overdekt met een wit laagje. Er zijn vast ongemakken aan sneeuw in Boekarest verbonden, maar die heb ik nog niet helemaal kunnen ervaren aangezien het eergisteren pas begon te sneeuwen. Toch al enig ongemak ondervonden bij het wandelen over de gladde wegen. Ik twijfelde er ook niet al te lang over om de metro van de universiteit naar huis te nemen. De zomer is dus definitief voorbij, nogmaals helaas. Laat me dit illustreren met enkele foto’s die vanuit mijn appartement werden genomen en dus mijn unieke uitzicht tonen.

Mierikswortel
Het kennen van nutteloze woorden in het Roemeens, ik moest niet eens het Roemeense woord voor mierikswortel opzoeken, het woord ‘hrean’ zit namelijk in mijn actieve kennis. Dit weekend waren Kaat en Jan op bezoek. Ook Robin had vizite, zijn neef vloog over vanuit Frankfurt. Toen we in ‘Caru’ cu bere’ gingen eten kreeg hij een portie geraspte kaas op zijn bord, hij nam een stevige hap zoals het een Duitser betaamt, maar schrok toch even toen hij een stevige portie geraspte mierikswortel in zijn mond kreeg i.p.v. de verwachte emmentaler. ‘Caru’ cu bere’ is het welbekende en meest toeristische restaurant van Boekarest. Het staat in elk lijstje met toeristische trekpleisters net onder het parlement. Tijdig reserveren is ook gewenst, want het zit altijd stampvol. Het was dus weer een erg fijn weekend, laat me dit toch ook even kort illustreren met enkele foto’s van het fascinerende geld van Roemenië, de Roemeense Lei.

Andere ongemakken
Kerstmis nadert en dat brengt zo zijn ongemakken met zich mee. De meeste erasmusstudenten keren huiswaarts om aldaar kerstmis te vieren met hun geliefde familie. Hoewel mijn familie zeker niet minder geliefd is, geef ik de voorkeur om hier te blijven en te genieten van een echte Roemeense kerst. Voor dat laatste ben ik alvast beginnen lobbyen bij een Roemeense klasgenote. De komende week zal er dus wat rustiger aan toe gaan, ook in het appartement want Robin vertrok een uurtje geleden naar Duitsland. Gelukkig blijft Nasta wel hier, dus ben ik niet helemaal alleen. Er was natuurlijk geen betere manier om het afscheid te vieren dan ons laatste avondmaal te nuttigen bij Ikea. (5,99 lei (1,4 euro) voor 20 gehaktballen met patatjes en saus.)
Naast het vertrek van mijn vrienden beslisten ze op de universiteit om me met genoeg werk op te zadelen zodat ik me zeker niet zou vervelen tijdens de kerstvakantie. Twee tussentijdse testen en twee essays over de wonderen van de wiskunde, ik weet me daar wel even mee bezig te houden. Mijn tijd wordt dus nuttig ingevuld, daarnaast verwacht ik deze vakantie ook nog bezoek van enkele vrienden en ook van mijn lieftallige broer en zus, Rens en Kaat. Pret genoeg dus hier in het ondergesneeuwde Boekarest.

groeten vanuit Wonderland,
Gijs.

Gisterenavond nog met mijn zomerjasje doorheen mijn geliefde stad. Deze morgen onder het vriespunt, de winter heeft ook Roemenië bereikt. Weliswaar een beetje later dan verwacht, maar daarom niet minder koud. De regen die deze nacht nog viel vriest overal aan. Auto’s zitten onder een laagje ijs, de wind door de bomen creëert een krakend geluid door de aangevroren takken, vlaggen zijn vastgevroren in een vreemde positie. Tijd dan maar om die winterjas boven te halen.

1 december
Nationale feestdag in Roemenië, de enige dag in het jaar dat alle winkels dicht zijn. Dat werd ons toch verteld, een snelle tocht door de stad leert me dat vele supermarkten toch open zijn, maar wel vroeger sluiten. Bij zo’n nationale feestdag hoort natuurlijk ook een militaire parade. Ik zou daar graag enkele foto’s van tonen en er wat meer over vertellen, maar gezien het weer ben ik er niet naartoe geweest. Enkele andere erasmusstudenten waagden het wel een kijkje te gaan nemen, maar na anderhalf uur in de kou te hebben gestaan en niets gezien te hebben besloten ze toch ook maar weer de warmte van het appartement op te zoeken. Het belooft een koude nationale feestdag te worden, waar ik weinig van zal merken, op de Roemeense vlaggen die ik uit enkele appartementen kan zien hangen na.

Bezoek
De bezoeksperiode is begonnen. Zowat ieder weekend staan hier weer een stel andere Belgen voor mijn deur. Ik ben blij nog eens wat Nederlands te kunnen spreken, want sommigen wijzen mij al op de achteruitgang daarvan. Twee weken geleden beten mijn ouders de spits af, terwijl het in België al goed aan het regenen was en de 0°C steeds dichter bij kwam, konden ze hier in Roemenië nog genieten van een echt zomers weekendje. Het was fijn mijn stad te kunnen tonen. Vorig weekend was mijn hele klas uit België dan op bezoek. Mijn 3 klasgenoten werden de eerste 2 dagen ook getrakteerd op een zonnetje, maar helaas op zondag begon het te regenen. Gelukkig heeft ons dat er niet van weerhouden een gezellig weekendje te hebben. Ik verwacht de volgende twee weekends ook nog bezoek en dan komt de kerstvakantie er al aan, benieuwd wat die te brengen heeft (in elk geval nog 2 bezoeksessies).

groeten vanuit Wonderland,
Gijs.

Ondertussen gaat alles zijn gewone gangetje in dit wonderland. De temperaturen zijn te hoog voor de tijd van het jaar, rond de 20 graden Celsius, maar daar hoor je mij natuurlijk niet over klagen. De winterjas die ik mezelf kocht om naar de bergen te gaan kon ik weer opbergen en mijn zomerjasje volstaat weer voor deze dagen. Desalniettemin gaat die winterjas vast nog van pas komen op de meer sneeuwachtige dagen.

We have band
Vrijdagavond gingen we naar een concert in Control club, een club in het centrum. Wat, zoals de fervente bloglezer wel weet, op wandelafstand is van mijn appartement. Een erg leuke band uit Londen. Wie meer wil weten over de band: http://www.wehaveband.com/
Hier in Boekarest zijn er iedere week wel optredens, van bekende en minder bekende groepen. Voor een voordelige prijs valt hier alles te zien. Om een voorbeeld te geven, David Guetta, maar ook groepen waarvan eenieder dacht dat ze allang dood waren, Scooter bijvoorbeeld. Deze twee namen waren iets te groots voor mij, maar ik zag wel Wax Taylor aan het werk en ook Suie Paparude, de plaatselijke topband die erg wordt geprezen door de plaatselijke jongeren. Een hele avond deze muziek was voor mij misschien toch een beetje teveel van het goed.

Nicolae Ceauşescu
Zaterdag vonden we er dan niets beter op een film te gaan kijken over het leven van Nicolae Ceauşescu. Voor diegene die hem niet kennen, Roemeens communistische dictator tot in december 1989. Wikipedia kan je vast een veel uitgebreidere biografie van hem verschaffen. Eén of ander regisseur heeft er niets beters op gevonden dan zowat al het beeldmateriaal dat hij waarschijnlijk kon vinden aan elkaar te plakken en uit te brengen in de bioscoop. Als gevolg een 3 uur durende film, waarbij sommige stukken zonder geluid (erg slaapverwekkend), sommige stukken zonder beeld (houden je erg uit de slaap) en andere nutteloze beelden worden vertoont. Een weinig informerende film, maar als je de geschiedenis een beetje kent kan je er misschien wat uit op maken. Gesproken tekst bestond slechts uit enkele stukken van speeches, waar erg veel moppen in voorkwamen, aan het lachen van de andere kijkers te zien, maar ik vrees dat ik niet alle moppen even goed heb begrepen. Dat komt vast deels door mijn beperkte Roemeense kennis.
Nu ja, we moeten toch een beetje aan cultuur doen ook en de geschiedenis van het land een beetje leren kennen.

Kort samengevat: alles gaat nog steeds goed.
groeten vanuit Wonderland,
Gijs.

Betoging
Vorige week woensdag werd er een betoging gehouden in Boekarest. Vele vaksbondsleden kwamen op straat, ik kon hiervan enkele foto’s nemen vanuit mijn appartement. Waarvoor ze precies betogen weet ik niet, maar je weet hoe het gaat met stakers, het zal wel voor meer geld zijn.

Reis naar de bergen
Vrijdagnamiddag zijn we dan met een hele groep Erasmusstudenten de bus op gestapt richting de bergen. Zaterdagvoormiddag bezochten we het kasteel Peleş, een erg mooi kasteel in Sinaia. In de namiddag gingen we dan de bergen in, met een telecabin. Boven op de top zijn enkel ‘mooie’ stenen die door natuurlijke erosie gevormd werden. Persoonlijk was ik niet erg onder de indruk van de vormen die de Roemenen meenden te zien in de stenen. Van het uitzicht daarentegen was ik wel onder de indruk natuurlijk. Daar wilde ik natuurlijk ten volle van genieten en besliste te voet naar beneden te gaan in plaats van terug met de telecabin. Een 3 uur durende avontuurlijke afdaling, daar was ik wel voor te vinden en daarvan kon ik ook Kathy(D), Bernhard(Bani)(D), Camille(F), Noémie(F), Katell(F) en Nicoleta(RO) overtuigen. Zo gezegd zo gedaan, hoewel ze ons op de top nog waarschuwden dat we door het donker zouden worden ingehaald. Dat bevestigde een wandelaar in de andere richting ook nog eens, hij was erg negatief en sprak met de woorden ‘onmogelijk’ en ‘heb je het noodnummer’. Desalniettemin waren we niet te stoppen en was het al te laat, de laatste telecabin was al naar beneden.
Een geweldige weg, stevige afdaling, gevaarlijke richeltjes, niets om te doen in het donker, dus hielden we het tempo er stevig in. Prachtige hiking. We zagen bijna niets meer vanwege het donker toen we plots aan het begin van het dorp stonden. Erg tevreden en uitgeput hielden we ‘s avonds nog een Erasmus halloweenparty. De volgende dag, niet al te gemakkelijk om op te staan, maar met een uurtje extra slaap, vertrokken we vanuit Busteni, waar ons hotel was. Op het programma van zondag stond nog een bezoek aan het kasteel Bran, beter bekend als het kasteel van Dracula, minder interessant en iets te toeristisch naar mijn mening. En in de namiddag bezochten we nog Brasov. Moe maar voldaan keerden we dan met de bus naar huis.

Op de bus besliste ik nog even mijn gratis minuten op te bellen en dus belde ik maar even naar België, een gezellig babbeltje met mijn lieftallig zusje, aangezien er verder niemand thuis was. Wederom een geweldig weekend in het Erasmus gebeuren dus, laat ik daar enkele foto’s aan toevoegen.

groeten vanuit Wonderland,
Gijs.

Zondagavond, de ideale avond om in een gezellige bar nog een pintje te drinken en dan niet te laat in bed te kruipen want maandagochtend om 8u heb ik mijn eerste les van de week. Zo gezegd zo gedaan, de gezellige bar wordt ingevuld door het café op de bovenste verdieping van het nationale theater. In de zomer is dat op het dak zelf, maar gezien het nu wat frisser begint te worden is het enkel nog binnen te doen. Niet te laat naar huis dus, tegen middernacht zijn we bijna thuis, maar op dat moment krijgt Robin telefoon van Luca, een Italiaan die ook iets mee gaan drinken was. Luca zit gevangen in de lift in zijn appartement, het licht is uit en heeft hulp nodig. Wij, die ons bed al voelden lonken, keerden dan maar op onze passen terug om Luca te gaan redden uit die benarde situatie. In zijn straat aangekomen bleek gewoon de ganse elektriciteitsvoorziening van de straat te zijn weggevallen, op z’n Roemeens. Bellen naar de liftmaatschappij, het was onze geluksavond want er nam iemand op, wat niet zo’n evidentie is. 20 minuten later staat er iemand om de deur te openen, met een eenvoudig driehoekig sleuteltje was dit direct geklaard natuurlijk. Luca zweert nooit meer de lift te nemen in zijn appartement, wat een hele klus is gezien hij op de zesde verdieping woont. Wij, weer naar huis, alsnog te laat in mijn bed, wat ik mij de volgende morgen erg beklaag als de wekker om 7u afgaat. De volgende dag neemt Luca al weer de lift, eerst per ongeluk uit gewoonte, dan omdat hij te lui is om zes trappen te nemen.

De lessen
Inderdaad ik volg hier af en toe ook les. Maandagmorgen om 8u dus, wat ik niet zo leuk vind natuurlijk, maar ik leer er mee leven. Om 9u begint mijn Roemeense les, waar ik dus iedere week een uur later binnenkom, gezien mijn wiskundeles van 8 tot 10u. Voor de rest heb ik geen les voor 12u, wat dus erg goed meevalt. 4 cursussen wiskunde, voor een totaal van 16u (4u per vak voor diegene die niet zo goed rekenen) en dan nog 4u Roemeense les waar ik er 3 van volg.

2 van de 4 cursussen worden speciaal voor mij in het Engels gegeven en de andere 2 probeer ik dus in het Roemeens te volgen. Dat is tot nog toe erg goed te doen, zo lang ze niet in een te lange uitleg versukkeld geraken en zich beperken tot de wiskunde. Mijn passief Roemeens is momenteel op een redelijk niveau, mijn actief Roemeens helaas nog steeds serieus onder niveau, blijven oefenen dus.

Andere gewoonten
Dat ze hier andere gewoonten op na hielden was al wel langer duidelijk, maar ook tijdens de lessen wordt dit wel duidelijk. Eerst en vooral zit ik in een klas met ongeveer 8 andere studenten (al naargelang de les en de goesting om te komen), waarvan 2 jongens en 6 meisjes. Een onevenwicht dat ik niet echt verwacht had, maar je hoort me er natuurlijk niet over klagen.

Mijn allereerste les begon als volgt (in een vrije vertaling): “Neem allemaal een blaadje papier en een pen, we gaan een kleine overhoring doen. Je kan enkel punten winnen, niet verliezen.” Ja, dat was even schrikken, ik was niet echt voorbereid op zulke eigenaardigheden.

Voor de rest gaan de eigenaardigheden van 3 en half uur pratende lectors zonder enige pauze, roken in de klas (wat overigens eigenlijk verboden is). Rondwandelen door de campus op zoek naar een vrij lokaal, dat dan maar opgeven en de les uitstellen tot de week erop. De 2 lessen van de 3,5 uur pratende lector waren overigens mijn favoriete en de meest interessante lessen voor het moment. Want op dat gebied kan ik echt niet klagen, het is interessant, ik leer iets bij. Laat me hierbij deze post dan ook afsluiten want om 16u heb ik weer les, zijnde computationele cryptografie, ik kijk er al naar uit.

groeten vanuit Wonderland,
Gijs.